1. Uczestnictwo w Eucharystii wiążemy zwykle z osobą Jezusa Chrystusa i nie łączymy jej z obecnością i dzianiem Ducha Świętego, który dla wielu z nas pozostaje „Bogiem Nieznanym”.
W Liście Apostolskim o przygotowaniu do wielkiego jubileuszu roku 2000 Papież Jan Paweł II zwracał uwagę na konieczność ponownego odkrycia obecności Ducha Świętego, który działa w Kościele zarówno na sposób sakramentalny, jak i za pośrednictwem licznych charyzmatów, zadań i posług przez Niego wzbudzonych dla dobra Kościoła. (…) Tenże Duch, sam przez się, mocą swoją i wewnętrznym spojeniem członków jednocząc ciało, tworzy i nakazuje miłość wzajemną między wiernymi” (TMA, 45). To ponowne odkrycie Ducha Świętego jest tym bardziej konieczne, jeśli chcemy pełniej i owocniej przeżywać Eucharystię. Jak to możliwe, aby kawałeczek niekwaszonego chleba i odrobina wina stały się Ciałem i krwią Chrystusa, aby na naszych oczach dokonywał się cud Wieczernika?

1. W rosyjskim mieście Perm, po bolszewickiej rewolucji w 1917 r. zamordowano księdza, a kościół zamieniono w magazyn. Komuniści żywili nadzieje, że skutecznie i na zawsze wykorzenili wiarę z serc ludzi, a Kościół z lokalnej społeczności. Po upływie dziewięćdziesięciu lat od tamtych wydarzeń do miasta przyjechał ksiądz katolicki. Oficjalnie nie było tam już katolików. Gdy rozeszła się wieść, że jest kapłan zaczęli do niego przychodzić ludzie w większości deklarujący się jako niewierzący. Prosili księdza by odprawił Mszę św. za ich rodziców czy dziadków. Zaznaczali, że taka była ostatnia wola ich najbliższych. Jednakże nie była to wyłącznie prośba ludzi całkowicie niewierzących. W ich sercach zachowała się iskra wiary związana z niegdyś sprawowaną Eucharystią. Ta wiara ożyła na nowo, gdy zaczęli przychodzić na Mszę św. za swoich zmarłych. Z biegiem czasu liczba uczestniczących we Mszy św. wzrastała. Na nowo zaczęła odradzać się i tętnić życiem katolicka wspólnota. Fakt ten można rozpatrywać od strony socjologicznej i historycznej, jednak jest to przede wszystkim wydarzenie wiary. Ukazuje bowiem nadprzyrodzoną wartość Eucharystii jako Ofiary Chrystusa, która przekracza ramy czasu i Jej znaczenie dla istnienia Kościoła.