Słowo Boże: Mt 28,16-20; Łk 24,44-53; Dz 1,1-11
Czy Jezus odszedł daleko?
Słowo „wniebowstąpienie” może podsuwać obraz Jezusa lecącego wysoko ponad chmury, coraz dalej od ziemi. Biblijne „niebo” nie jest jednak odległym punktem kosmosu. Oznacza Boży sposób istnienia i panowania. Chmura w Piśmie Świętym często wskazuje na tajemniczą obecność Boga. Wniebowstąpienie nie opowiada więc o podróży w przestrzeni, lecz o wejściu człowieczeństwa Jezusa w chwałę Ojca.
Jezus nie przestaje być blisko. Zmienia się sposób Jego obecności. Nie jest już dostępny tylko dla ludzi stojących w jednym miejscu Galilei czy Jerozolimy. Może być ze swoimi uczniami „przez wszystkie dni, aż do skończenia świata”. Zasiada po prawicy Ojca – to biblijny język udziału w Bożym panowaniu, nie opis mebla ustawionego w niebie.
Uczniowie patrzą w górę
Po odejściu Jezusa uczniowie wpatrują się w niebo. Dwaj mężowie w białych szatach pytają: „Dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo?”. To pytanie chroni wiarę przed ucieczką od świata. Można tak bardzo czekać na cud, nadzwyczajne przeżycie albo koniec czasów, że człowiek przestaje wykonywać zadanie, które już otrzymał.
Jezus nie mówi: „rozwiążcie wszystkie problemy naraz”. Mówi, aby byli Jego świadkami. Świadek nie reklamuje siebie. Opowiada swoim życiem, kogo spotkał. Rodzic jest świadkiem w domu, przedsiębiorca przez uczciwość, lekarz przez szacunek dla chorego, młody człowiek przez odwagę nieprzyłączania się do pogardy. Misja zaczyna się w „Jerozolimie”, czyli w miejscu, w którym naprawdę jesteśmy.
Nieobecność, która pozwala dorosnąć
Uczniowie woleliby zapewne mieć Jezusa stale obok i pytać Go o każdą decyzję. On jednak powierza im odpowiedzialność. Nie zostawia instrukcji na każdą możliwą sytuację. Daje Ewangelię, Ducha Świętego, wspólnotę i obietnicę obecności.
To ważne w dojrzałej wierze. Bóg nie zawsze odpowiada znakiem, który usuwa wszelką niepewność. Uczy rozeznawać, pamiętać Jego słowo, korzystać z rozumu i brać odpowiedzialność. Milczenie Boga nie musi znaczyć Jego nieobecności. Czasem jest przestrzenią, w której uczeń przestaje być jedynie widzem.
Chrystus zabiera do Ojca nasze człowieczeństwo
Wniebowstąpienie mówi coś niezwykłego o godności człowieka. Jezus nie porzuca ciała jak zużytego ubrania. Uwielbione człowieczeństwo Syna zostaje wprowadzone w życie Boga. Nasze życie nie jest więc materiałem jednorazowym. Praca, relacje, ciało i codzienność mogą być przemienione i doprowadzone do pełni.
Maryja pomaga uczniom przejść od patrzenia za Jezusem do oczekiwania na Ducha. Dzieje Apostolskie pokażą Ją trwającą z nimi na modlitwie. Matka nie zatrzymuje wspólnoty przy wspomnieniach. Uczy gotowości na dalszy ciąg Bożego działania.
Modlitwa
Panie Jezu, który zasiadasz po prawicy Ojca, zachowaj nas od wiary uciekającej od świata. Daj nam odwagę być Twoimi świadkami w domu, pracy i wspólnocie. Naucz nas odpowiedzialności oraz ufności, gdy nie widzimy Cię tak, jak byśmy chcieli. Maryjo, trwająca z uczniami, prowadź nas do Jezusa obecnego pośród swojego Kościoła. Amen.
Intencja dziesiątki: za ludzi szukających swojego powołania, za misjonarzy i za tych, którzy biorą odpowiedzialność za dobro wspólne.