Słowo Boże: Mt 26,26-29; Mk 14,22-25; Łk 22,14-20; 1 Kor 11,23-29; J 13,1-15
Dar w noc zdrady
Jezus ustanawia Eucharystię w noc, w której zostanie zdradzony. Przy stole są uczniowie pełni słabości: Judasz już podjął swoją decyzję, Piotr za kilka godzin zaprze się Mistrza, pozostali uciekną. Jezus zna ich serca, a jednak bierze chleb, składa dziękczynienie, łamie go i mówi: „To jest Ciało moje”. Nad kielichem wypowiada słowa o swojej Krwi przymierza.
Eucharystia nie jest nagrodą dla wspólnoty ludzi bez skazy. Jest darem Chrystusa dla uczniów, którzy potrzebują nawrócenia i łaski. Nie oznacza to, że możemy przyjmować Komunię obojętnie, bez rachunku sumienia i pragnienia pojednania. Oznacza natomiast, że Jezus nie czeka, aż ocalimy się sami. Pierwszy daje siebie, abyśmy mogli uczyć się Jego miłości.
„To jest Ciało moje”
Słowa Jezusa są proste, ale stawiają przed tajemnicą. Kościół od początku wierzy, że Eucharystia nie jest jedynie symbolem nieobecnego Jezusa ani pamiątką w znaczeniu wspominania dawnego wydarzenia. Zmartwychwstały Chrystus daje nam prawdziwie siebie pod postaciami chleba i wina. Nie przestają one wyglądać i smakować jak chleb i wino, ale przez działanie Ducha Świętego stają się sakramentalną obecnością Ciała i Krwi Pana.
Nie potrafimy zamknąć tej tajemnicy w doświadczeniu zmysłów. Wiara nie jest jednak magią. Opiera się na słowie Jezusa i działaniu Boga w sakramencie powierzonym Kościołowi. Kiedy kapłan wypowiada słowa konsekracji, nie opowiada wyłącznie o Ostatniej Wieczerzy. Chrystus uobecnia swoją jedyną ofiarę i daje się swojemu ludowi jako pokarm.
Pamiątka, która staje się obecnością
Jezus mówi: „To czyńcie na moją pamiątkę”. W języku biblijnym pamiątka nie oznacza jedynie myślenia o przeszłości. Podczas Paschy Izrael nie tylko wspominał wyjście z Egiptu, lecz stawał wobec działania Boga, który wyzwala swój lud. Podobnie Eucharystia wprowadza Kościół w Paschę Jezusa: Jego śmierć, zmartwychwstanie i dar nowego życia.
Dlatego Msza Święta nie jest kolejną ofiarą dodawaną do krzyża. Ofiara Jezusa jest jedna i wystarczająca. W Eucharystii staje się sakramentalnie obecna, aby każde pokolenie mogło przyjąć jej owoce. Odpowiadamy nie tylko słowem „Amen”, ale całym życiem.
Stół i umywanie nóg
Święty Jan w opisie Ostatniej Wieczerzy nie przytacza słów ustanowienia Eucharystii. Pokazuje Jezusa, który klęka i myje uczniom nogi. Te dwa obrazy pomagają się wzajemnie rozumieć. Przyjąć Ciało Chrystusa znaczy pozwolić Mu się kochać, ale także wejść w Jego sposób życia: stać się darem dla innych.
Święty Paweł ostrzega wspólnotę w Koryncie, bo jej członkowie zbierali się na Wieczerzę Pańską, a jednocześnie upokarzali ubogich i tworzyli podziały. Nie da się czcić Chrystusa obecnego na ołtarzu i świadomie gardzić Nim w człowieku. Eucharystia buduje Kościół nie jako grupę ludzi podobnych do siebie, lecz jako Ciało Chrystusa, w którym uczymy się odpowiedzialności za braci i siostry.
Głód współczesnego człowieka
Można mieć pełną lodówkę, szybki internet i wiele kontaktów, a jednocześnie cierpieć głód sensu, bliskości i przebaczenia. Jezus nie odpowiada na ten głód teorią. Daje siebie. Adoracja i Komunia nie są ucieczką od codzienności, ale spotkaniem, które porządkuje pragnienia. Człowiek karmiony Chrystusem ma stawać się bardziej obecny dla rodziny, uczciwszy w pracy, uważniejszy na samotnych i gotowy do pojednania.
Maryja nie jest wymieniona w ewangelicznych opisach Ostatniej Wieczerzy. Nie dopisujmy Jej do sceny. Wiemy jednak, że dała Synowi ludzkie ciało, stała pod krzyżem i trwała z Kościołem na modlitwie. W Kanie wskazała drogę: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie”. Pobożność maryjna prowadzi więc do posłuszeństwa Jezusowi, który mówi: „Bierzcie i jedzcie”, a potem posyła nas, abyśmy służyli.
Modlitwa
Panie Jezu, obecny w Eucharystii, rozbudź w nas głód spotkania z Tobą. Daj nam serca pojednane, uważne i wdzięczne. Nie pozwól, aby Komunia pozostała tylko zwyczajem, lecz przemieniaj nas w ludzi zdolnych służyć i dzielić się sobą. Maryjo, Niewiasto posłuszna słowu Boga, prowadź nas do Twojego Syna, Chleba życia. Amen.
Intencja dziesiątki: za kapłanów, osoby przygotowujące się do Pierwszej Komunii Świętej oraz za tych, którzy oddalili się od Eucharystii.